CHŁOP I ŹMIJA


(BAJKA Z LAFONTAINA) W pamiętnikach bestyjo-graficznych Ezopa Jest wzmianka o uczynku miłosiernym chłopa I o pewnego węża postępku łajdackim. Chłop wyszedł zimnym rankiem po chrośniak do sadu, Aż tu pod bramą wąż mu do nóg pada plackiem: Przeziębły, wpół skostniały, przysypany szronem, Już zdychał, już ostatni raz kiwnął ogonem. Chłop zlitował się nad tą mizeryją gadu, Wziął go za ogon, niesie nazad w chatę, Kładzie go na przypiecku, Podściela mu kożuszek jak własnemu dziecku (Nie wiedząc, jaką weźmie od gościa zapłatę); Póty dmucha, póty chucha, Aż w nieboszczyku dobudził się ducha. Nieboszczyk wąż jak ożył. tak się wnet nasrożył: Rozkręcił się, do góry wyprężył się, syknął I całym sobą w chłopa się wycela, W swojego dobrodzieja, w swego zbawiciela I wskrzesiciela! "A to co się ma znaczyć - zdziwiony chłop krzyknął - To ty w nagrodę dobrego czynu Jeszcze chcesz mnie ukąsić? A ty źmii-synu!" I wnet porwawszy dubasa, Tnie węża raz pod ucho, drugi raz w pół pasa. Odleciał ogon w jeden, a pysk w drugi kątek; Rozpadło się źmijisko na troje źmijątek... Darmo drgają I biegają Ogon za szyją, za ogonem szyja: Już nie zmartwychwstanie źmija. Przytrafia się to często, że dobry człek jaki Niewdzięcznika przygarnie; Ale trafia się częściej, że niewdzięcznik taki Przepada marnie.

Mickiewicz Adam

Copyright © 2009 Wiersze.